مهمانان ما

اسلام و یهودیان

ب. بی نیاز (داریوش)

• رابطه‌ی اسلام با یهودیان اگرچه از بار تاریخی گرانی چون رابطه‌ی مسیحیت با یهودیان برخوردار نیست، ولی خصومت دینی صدرِ اسلام نسبت به یهودیان از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است …

«در این جهان نابرابر و غم‌انگیز شاید بتوان هر چیز را مورد معامله قرار داد؛ اما تنها چیز معامله‌ناپذیر، شأن و مقام خدشه‌ناپذیر انسانهاست.» آلکساندر فون هومبولد (۱۷۶۹ تا ۱٨۵۹)

مقدمه
رابطه‌ی اسلام با یهودیان اگرچه از بار تاریخی گرانی چون رابطه‌ی مسیحیت با یهودیان برخوردار نیست، ولی خصومت دینی صدرِ اسلام نسبت به یهودیان از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است. جهان مسیحی تازه پس از پشت سر نهادن پدیده‌ی هولوکاست بود که به گونه‌ای جدی و فشرده خصومت دینی و تاریخی خود را با یهودیان مورد بررسی و بازنگری قرار داد و تلاش کرد که فرهنگِ یهودستیزی را از لابلای متون مقدس اصلی و فرعی خود بیرون بکشد و ماهیت ضدانسانی و تبعیض‌آمیز آن را افشا نماید. شکل‌گیری اسلام سیاسی در مدینه تحت رهبری محمد همواره با سرکوب و کشتار یهودیان توأم بوده است که ما بازتاب آن را در قرآن، سوره‌های مدنی (مربوط به مدینه)، مشاهده می‌کنیم. متأسفانه در جهان اسلام تاکنون یک بازنگری انتقادی جدی به این منبع و منشاء خشونت‌ دینی که در دوران محمد پایه‌ریزی شد، صورت نگرفته است.
تشکیل دولت اسرائیل در سال ۱۹۴٨ و آغاز بحران خاورمیانه بستری شد که به مرور زمان به رنسانس مضامین ضدیهودی اسلام منجر گردید. البته آغاز این کشمکش و نزاع سیاسی- نظامی به رهبری جمال عبدالناصر، فارغ از عناصر مذهبی بود. جمال عبدالناصر تحت شعار «وحدت (پان‌عربیسم)، آزادی و سوسیالیسم»، بدون تشبث به متون ضدیهودی اسلام مبارزه خود و متحدانش را برای «آزادی فلسطین» علیه «بقایای استعمار امپریالیسم غرب» سازماندهی کرد. شکست اعراب در جنگ شش روزه در سال ۱۹۶۷ و اشغال مناطق دیگر توسط اسرائیل، به معنای پایان مبارزه‌ی ملی و سکولار ناصر نیز بود. با مرگ ناصر، دوران قدرت‌گیری محافظه‌کاران در مصر آغاز شد که تبلور آن در انور سادات بود. طی قرارداد صلح کمپ دیوید که بین مصر و اسرائیل بسته شد، عملاً مصر از جبهه‌ی متحد اعراب خارج گردید. از زمان مرگ ناصر و به ویژه از زمان قرارداد کمپ دیوید ما با یک گرایش نیرومند مواجه هستیم که قرائت و تأویل‌شان از مبارزه با دولت اسرائیل بر مبنای درک پیامبر اسلام در مدینه استوار می‌شود. مبارزه برای «آزادی فلسطین» و جستجوی راه حل و چاره برای این معضل جای خود را به مبارزه مسلمانان علیه یهودیان می‌دهد: اخوان المسلمین و بازوی آن در فلسطین یعنی حماس از ستونهای اصلی این نیروها هستند. با انقلاب اسلامی در ایران و سپس با ترور انور سادات توسط گروه اسلامی «الجهاد»، یکی از منشعبات سازمان «جماعت الاسلامیه»، در ۶ اکتبر ۱۹٨۱ یعنی دو سال پس از انقلاب اسلامی در ایران، عملاً ما وارد یک مرحله نوین شدیم: جایگزین شدن راه‌حل‌های ناب اسلامی به جای راه‌حل‌های سیاسی در حل مسئله‌ی فلسطین.
عده‌ای بر این نظرند که منشاء خصومت مسلمانان با یهودیان نه در مبانی دینی- فرهنگی بلکه در تشکیل دولت اسرائیل نهفته است. خمینی در مقدمه‌ی کتاب «حکومت اسلامی»، چاپ ۱۹۷۱ ، نوشته است: «نهضت اسلام در آغاز گرفتار یهود شد و تبلیغات ضد اسلامی و دسائس فکری را نخست آنها شروع کردند و بطوریکه ملاحظه میکنید دامنه آن تا به حال کشیده شده است.» (خمینی، حکومت اسلامی، ص ۷) این جمله‌ی خمینی چکیده‌ و عصاره‌ی مناسبات صدر اسلام با یهودیان را در خود حمل می‌کند که در پائین به طور مختصر به آن خواهم پرداخت. به هر رو، با نگاهی به قرآن خواهیم دید که این خصومت و تضاد به عصر محمد برمی‌گردد. در مقاطع تاریخی معینی، به ویژه دوره‌های بحرانی، یهودستیزی صدر اسلام حیات مجدد پیدا کرده است. امروز تحت این شرایط و بهانه و دیروز تحت شرایط و بهانه‌ی دیگر. وظیفه‌ی ما در این جا بازنگری این منبع دینی و تصفیه حساب تاریخی با آن است. در این نوشته تلاش کرده‌ام بیش از حد وارد جزئیات نشوم و به خطوط کلی این وقایع بسنده کنم. … ادامه

مهمانان ما

محسن مخملباف

رازهای زندگی خامنه ای

گزارش کارمندان بیت رهبری و وزارت اطلعات که به خارج از کشور گریخته اند.نوشته حاضر اطلعاتی است که از طریق کارمندان سابق بیت رهبری و وزارت اطلعات که به .خارج از کشور گریخته اند برای من بازگو شده است و من تنظیم متن آن را به عهده داشته ام. … ادامه

مهمانان ما

پردۀ نخست: جعل "سبز"

جواد اسدیان

جنبش آزادیخواهانۀ مردم ایران که پس از نمایش " انتخابات رئیس جمهوری" آغاز شد و به شتاب بالید، مانند همۀ جنبش های سیاسی پیروزمندِ تاریخ، دارای دو وجه کلی ست:
- وجه سلبی و نفی کننده؛
- وجه ایجابی و اثباتی.
مردم، پس از " انتخابات " دورۀ نهم "ریاست جمهوری" خیابان ها را به تسخیر خود درآوردند و جهان خواب گرفته و خوکرده به نظام اسلامی را به شگفتی فروبردند. جنبش آزادیخواهانه، اگر چه برای اعتراض به تقلب های همیشگی در "انتخابات" آغاز شد، اما، زود روشن شد که شور و شیدایی دیگر در سر دارد و برای دستیابی به پاسخ پرسش هایی برخاسته است که تاریخ و بویژه تاریخ روشنفکری ایران، از حل آنها سر باززده است. اگر شعارهای فراگیری را که در همۀ تظاهرات فریاد می شدند، جان و افشرۀ خواست مردم بشمار بیاوریم که باید بیاوریم، آنگاه دریافت این نکته چندان دشوار نخواهد بود که مردم برای نفی حکومت اسلامی بپاخاسته اند و نه، تنها برای بازپس گرفتن رأی هایی که در حقیقت برای نفی حکومت اسلامی داده بودند. این جنبش که با کیفیتی نوین و تاریخی به رویارویی بی پرده با حکومت اسلام و اسلام برخاسته، در وجه سلبی خود که در شعارهای "مرگ بر دیکتاتور" و "مرگ بر جمهوری اسلامی" درخشندگی می یابد، جای چندانی برای تفسیر و تأویل دین ­خویان تردست و چرب زبان نگذاشته است. شعارهای جنبش مردمی چنان کوبنده بوده است که علی خامنه ای را به اغمای مرگ فروبرد و بی تردید، با دیگرانی نیز که در برابرش بایستند، چنین خواهد کرد.

میان پرده: سبز، کژراهۀ میکونوسی دیگر؟
از همان دمی که مردم بر خواست واقعی خود، یعنی نفی حکومت اسلامی، پای فشردند و حرکتِ اعتراضی به جنبشی آزادیخواهانه فرارویید، دین ­خویان مغبون، با پول هایی که از کیسۀ رفسنجانی خرج می شوند، برای مصادرۀ جنبش و انحراف آن به چاره جویی پرداختند. ملاخور کردن جنبش از دو راه اساسی پیگیری شد و می شود:
1. با علم کردن رنگ سبز و بستن جنبش به اسلام و حسین و کربلا و عاشوراو سادات و اهل بیت؛
2. سازماندهی شبکه های اجتماعی جوانان در داخل و خارج برای مهار جنبش در چارچوب اسلام و پذیرش ولایت فقیه و تلاش برای احیای خط امام (خمینی) که بزرگترین بارزۀ آن عادی کردن قتل عام و جنایت علیه بشریت است.
این شبکه های اجتماعی که به شتاب بوجود آمدند، بیش از آنکه در داخل، چارۀ درد دوم خردادی ها و میرحسین موسوی باشند، بیشتر در خارج از کشور، بویژه در اروپا به کار آنان آمد. اسلام زدگان توده ای- اکثریتی و خط امامی و جمهوری خواهان ملی و افرادی مانند سروش و کدیور و گنجی و سازگارا… کوشیدند تا با همیاری رسانه های ذینفع غرب، القا کنند که جنبش در پناه رنگ سبز سادات و اسلام حرکت می کند و از آنجا که در خطِ اهل بیت است، به دنبال تغییر نظام حکومتی نیز، نیست. اگر نیروهای توده ای- اکثریتی و پیروان " خط امام" در روزهای نخستِ تظاهرات توانستند با کاربرد خشونت و رفتار ناشایست و ناروا، از شرکت نیروهای برانداز جلوگیری کنند، اما زود دریافتند که تحمیل ارادۀ اسلامی به تظاهرات خارج از کشور، بیهوده ای ست که به انزوای بیشتر آنان خواهد انجامید. آنگاه بود که صلاح دیدند؛ از تشر و خشونت دست بشویند و به دست ها، بادبادک بدهند که هوا کنند.
اکنون، از کسانی که با نمایندگان جناح های متخاصم حکومتی که دچار جنگی سهمگین برای حفظ اسلام و قدرت هستند، به گفتگو می نشینند و ظاهراً برای جنبش، چاره می اندیشند، باید پرسید که آیا با همین چاره اندیشی های ارزانِ ناشی از سنگوارگی و خودپرستی و انزوا نبود که راه خونین مینکوس گام به گام هموار شد؟! … ادامه

مهمانان ما

همایش ملی خودکشی!

جواد طالعی

آخرین هفته آذرماه امسال، در دانشگاه ایلام همایشی برپا شد که نام آن به تنهائی برای روشن کردن فاجعه بزرگی که بر جامعه ایران می گذرد، کافی است.

آنچه در این همایش از زبان فرمانده نیروهای انتظامی جمهوری اسلامی و نماینده ولی فقیه بیان شد، برای راه یافتن به یکی از بزرگترین مصیبت های جاری و ساری در ایران اهمیتی فوق العاده داشت. اما رسانه های ایرانی، چه در داخل و چه در خارج از کشور، متاثر از تب و تاب شرایط حاد سیاسی، از آن غافل ماندند. … ادامه

بهره بردن ازاعدامها درملاءعام برای تظاهرات

دراسلام ، انسان ، خودش برای عملی که کرده است ، مجازات نمیشود ، بلکه انسان وسیله وابزار برای ترساندن اجتماع ، از الله ِ قهار وجبارو منتقم میگردد ، تا از حکومت الله و دست نشانندگانش،هرگزسرنپیچند
ملت ایران باید دراعدامها درملاء عام ، برضد ابزارکردن انسان، و سلب ارج انسانی ازاو ، وبرضد خدائی که میترساند و و برضدحکومتی که برپایه ترس ووحشت گذازده میشود، اعتراض کند . ملت ایران باید از اعدام ها درملاء عام ، برای تطاهرات برضد رژیم ، وبرضد سلب ارج انسانی درمجازات استفاده کند، که هیچ مجوزی نیز نمیخواهد . دراین تظاهرات در اعدامها ، میتواند خواهان حفوق بشر و حکومتی بشود که برشالوده ترس نهاده نشده است
منوچهرجمالی .

مهمانان ما

«اعدام در ملا عام: عجز حکومت از اصلاح خطاکاران»

اول دی‌ماه در حالی که دو محکوم به اعدام را برای اجرای حکم به مرکز شهر سیرجان آورده بودند، چند نفر در اعتراض به اجرای این حکم با ماموران انتظامی درگیر می‌شوند. شیرین عبادی می‌گوید وجدان جامعه نسبت به اعدام حساس شده است. صبح روز سه شنبه (۲۲ دسامبر / اول دی) نیروهای انتظامی در سیرجان موفق نشدند حکم اعدام دو نفر محکوم را در ملاء عام اجرا کنند. در گزارش‌هایی آمده است که اعضای خانواده این افراد، طناب اعدام را بریده و آنها را فراری داده‌اند.

در گزارش دیگری آمده که این افراد هنگامی که به محل اعدام منتقل می‌شدند، توسط افرادی ناشناس فراری داده شده بودند. به گزارش خبرگزاری فرانسه، نیروهای امنیتی این دو نفر را بار دیگر دستگیر کرده و قرار بوده با تاکید شورای تامین شهرستان سیرجان، مراسم اعدام مجددا عصر سه‌شنبه در این شهرستان برگزار شود.
به گزارش خبرگزاری فرانسه و سایت ادوارنیوز، هزاران نفر از مردم سیرجان در این مراسم مجدد اعدام حضور پیدا کرده و نسبت به اجرای مجدد حکم دست به اعتراض زدند. این اعتراض به صحنه درگیری میان شهروندان و نیروهای انتظامی بدل شد.
به گزارش ادوار نیوز، با صدور فرمان تیراندازی توسط مقامات انتظامی و امنیتی و اجرای این فرمان، سه تن از شهروندان عادی در محل اجرای مجازات کشته شدند.
ادوارنیوز می‌نویسد، بر اساس گزارش‌های موثق، ۷ تن دیگر نیز به شدت مصدوم شده‌اند که پزشکان از آنها قطع امید کرده‌اند. همچنین بیش از ۲۰ تن دیگر نیز جهت مداوا به بیمارستان‌های کرمان منتقل شده‌اند.
خبرگزاری فرانسه به نقل از خبرگزاری فارس، شمار کشته‌شدگان را دو نفر و تعداد مجروحان را ۲۵ نفر اعلام کرده است. در جریان این درگیری‌ها چندین خودروی نیروهای انتظامی نیز به آتش کشیده شد. دو محکوم به اعدام نیز که به دلیل سرقت مسلحانه و نگهداری اسلحه مجرم شناخته شده بودند به زندان منتقل شده‌اند.
به گزارش خبرگزاری فرانسه، شمار اعدام‌ها در ایران در سال جاری میلادی، دست‌کم به ۲۶۷ نفر رسیده است. این رقم در سال ۲۰۰۸ به ۲۴۶ نفر رسیده بود.
این اولین بار است که نسبت به اجرای حکم اعدام د رملا عام اعتراضی صورت می‌گیرد. شیرین عبادی، وکیل و حقوقدان می‌گوید وجدان جامعه نسبت به مسئله اعدام و به خصوص اعدام در ملا عام حساس شده است. … ادامه

مهمانان ما

مرگ منتظری و واقعیت های پیش روی جنبش دموکراسی خواهی

حشمت اله طبرزدی

منتظری اما پیش از این که مرگ را در اغوش بگیرد اقدام شجاعانه ی دیگری نیز انجام داد. او به اشتباهات خود در زمینه ی دفاع از اصل ولایت فقیه اعتراف کرد اگر چه اصل جمهوری اسلامی و نظارت فقیه را رد نکرد. او البته هرنوع حکومت از جمله نظارت فقیه را مشروط به خواست مردم دانست.

ایه اله منتظری درگذشت.او پیش از پیروزی انقلاب در بین روحانیون از مبارزین بزرگ در مکتب خمینی و بلکه نزدیک ترین مبارز به خمینی به حساب می امد.اگرچه اقای طالقانی از جهاتی پیشرو تر از منتظری بود اما منتظری کسی بود که از یاران بسیار نزدیک خمینی به حساب می امد. طالقانی از نهضت ملی شدن نفت پا در مبارزه گذاشته بود و به نحوی از مبارزین راه مصدق به حساب می امد. اما منتظری از کسانی بود که همراه با نهضت خمینی پا در میدان مبارزه گذاشت. او به لحاظ فقهی و فلسفی از یاران و شاگردان بسیار نزدیک خمینی به حساب می امد و به حق شارح و واضع و نیز تصویب کننده ی تز ولایت فقیه بود.پس به لحاظ علمی و عملی ،هیچکس از او به خمینی و مکتب و راه او نزدیک تر نبود.مرگ منتظری 20 سال پس از مرگ خمینی به مفهوم مرگ بانیان اصلی جمهوری اسلامی در سده ی بیست به حساب می اید. … ادامه

مهمانان ما

سکولاريسم نو

خامنه ای منصب اش را از منتظری دارد
منصبی که منتظری فريفته اش نشد اما خامنه ای بخاطرش دست به جنايت زد

آيت الله منتظری، گنجانندهء اصل ولايت فقيه در قانون اساسی ايران و همواره معتقد به صحت فقهی اين نظريه، ديده از جهان فرو بست. اصل ولايت فقيه فرمول بندی شيعی برای تشکيل حکومتی ضد سکولار است. از اين بابت نقش آقای منتظری در ايجاد اين ضايعه فراموش شدنی نيست. همچنين ايشان بهر حال فقيه شريعت امامی و معتقد به قداست احکام الهی بود. اما، در محدودهء شخصيتی افراد، آنچه از ايشان چهره ای قابل احترام ساخته، شباهت ايشان با «دکتر فرانکشتين» در داستان های تخيلی است؛ دکتری که به خيال خود به خلق «ابرمرد» و «انسان کامل» می پردازد اما حاصل کارش هيولائی مخرب و خونريز از آب در می آيد. دکتر فرانکشتين به نابود کردن اين هيولا اقدام می کند و آقای منتظری نيز ـ نخست از طريق استعفاء و کنار کشيدن از ولايت عهدی و تحمل زندان خانگی و شنيدن دشنام و اهانت، و سپس از راه روشنگری و قيام و اقدام عليه دشمن بشريتی که بر مسند ولی فقيه نشسته است ـ در رد آنچه بصورت هيولای ولايت فقيه و در وجود شخص خمينی و خامنه ای، سی سال است به سرکوب و خونريزی مشغول بوده، می کوشد. بدينسان، در زمانه ای که دروغ و خدعه و تملق و بی شخصيتی سراسر نظام حکومت اسلامی را فرا گرفته، ارزش چهره ای چون آقای منتظری صد چندان شده است. ما، بی آنکه برای مقام آيت اللهی و فقاهت ايشان ارزشی خاص و خارق العاده قائل باشيم و يا انديشه های آقای منتظری را پاسخگوی نياز مبرم نسل جوان کشور به داشتن حکومتی سکولار بدانيم، بر اينکه مردان شجاع و راستگوئی که بنا بر اعتقاد خود عمل می کنند از جهان می روند و دروغزنان فريبکار و خونريز هنوز و همچنان بر مسند نشسته اند دريغ و افسوس می خوريم و فقدان آيت الله منتظری را لطمه ای می دانيم که تنها نوع مبارزه جويانهء واکنش مردم نسبت به آن می تواند ضايعه را به فرصت تبديل کرده و مرگ آقای منتظری را همچون حياتش به سرمشقی از پايداری بر عقيده و مقاومت در برابر ظلم و زور مبدل سازد.

http://www.newsecularism.com/2009/12/20.Sunday/122009-Shokooh-Mirzadegi-Yalda.htm