موسوى: مردى براى تمام فصول

عباس میلانى

مردان سنتى ایران، به ویژه از نوع کسانى که در مقام هاى رهبرى جمهورى اسلامى اند، اغلب براى اشاره به همسران خویش از واژه “منزل” استفاده مى کنند. کاربرد این واژه ریشه در این واقعیت دارد که آنها مى خواهند از این راه “غیرت و شرف” مردانه خویش را حفظ کنند. به گمانشان نام زن هم بخشى از عترت اوست و اگر نا اهلى حتى نام همسرشان را بشنود به غیرت مردانه شان بر مى خورد.

جنم انسانى میرحسین موسوى را مى توان، از جمله، در این واقعیت سراغ کرد که او به زنى چون زهرا رهنورد دل باخت و او را به همسرى و همراهى برگزید. زمانى که در حدود سال هاى پنجاه نخست با هم آشنا شدند، زهرا رهنورد نامى پرآوازه در عرصه فمینیسم اسلامى بود. در عین حال مجسمه ساز و منتقدى نامدار و از ستارگان حلقه هاى روشنفکران مذهبى ایران به حساب مى آمد. در آن سالها این گونه حلقه ها در ایران رواجى تازه پیدا کرده بود. شاید رهنورد شهرت خویش را بیش از هر چیز مدیون نظرات سیاسى اش بود. در آن روزگار نقد پدر سالارى در محافل دانشگاهى غرب رواجى تمام داشت. اما رویکرد رهنورد به این جریان فکرى، از نوعى دیگر بود. در سخنرانى هائى که اغلب براى انجمن هاى اسلامى دانشجویى نوخاسته ایراد مى شد، مى گفت بى شک در اسلام مى توان جنبه هایى زن ستیز سراغ کرد اما تأکید داشت که این مایه هاى زن ستیز الزاماَ جزیى از جوهر اسلام نیست. رواجشان را مدیون سیطره مردان در اسلام مى دانست.