اقبال اقبالی

سران حکومت برای فرار از رودرروئی با جنبش زنان، دانشجویان و کارگران و توجیه ناتوانی خود عربده کشی پیشه کرده و اوباشان خود را برای اشغال سفارت، گروگانگیری و … بسیج کرده اند. جمهوری اسلامی از موضع اسلام و منافع قشر انگل روحانیت، میهن ما را به پرتگاه سقوط کشانده است و جمهوری ایرانی، جمهوری ای دمکراتیک، لائیک و دادگستر بیش از هر زمان دیگر بعنوان یک ضرورت برای ایران فردا مطرح شده است.

این دومین باری ست که پس از اشغال سفارت امریکا در آغاز قدرت گیری اسلامگران در ایران، اوباشان رژیم اقدام به اشغال سفارت و گروگانگیری می کنند.
برای بررسی علل این نوع از بربریت باید به پیش زمینه های ایدئولوژیک سیاسی آمران چنین اقدامات نقب زد. اسلام در پاسخ به ضرورت خاتمه دادن به جنگ های قبیله ای و گرسنگی در عربستان زاده شد. محمد قبایل عرب را زیر چتر اسلام متشکل کرد و راه اشغال سرزمین های دیگر، غارت داشته های ملل دیگر و به بردگی کشاندن و تصاحب غیر مسلمانان را پیشاروی بیابانگردان قرار داد.چشم انداز پیروزی را بهشت اینجهانی و مردن را بهشت آنجهانی تصویر کرد و اراده ای واحد برای تحقق این امر سازمان داد.
روح تجاوزگری، اشغالگری در فلسفه و تاریخ اسلام نهادینه است و حکومت اسلامی ناب محمدی را از این طریق گریزی نیست. اقدامات اینچنینی خمینی و خامنه ای بعنوان نمایندگان اسلام که در اشکال اشغالگری، تجاوز و دگراندیش کشی تجربه کرده ایم، برخاسته از اعتقادات دینی و در راستای منافع اسلام و اسلامگرایان و مغایر منش و منافع ملت ایران است.
حکومت اسلامی در ۳۳ سال گذشته براستی اسلامی عمل کرده و بیدریغ در خدمت دین و دینداران بوده و در تضاد آشتی ناپذیر با منش، فرهنگ و تاریخ و منافع ملت ایران ( عجم و مجوس و گبر و …) قرار داشته و دارد.
اشغال سفارت امریکا در آغاز حکومت اسلامی، سیاستی برای خارج کردن ایران از مدار کشورهای روبه رشد و پرتاب آن به صف مقدم جنبش پیشاقرون وسطائی پان اسلامیستی و بهره برداری از پتانسیل ویرانگر ارتجاع دینی برای سرکوب جنبش ملی، ترقیخواه و دادخواه کشور بوده است.خمینی که از تحقق خواست ملت ایران مبنی بر نظامی مبتنی بر آزادی و عدالت عاجز بود، زیر پرچم امریکاستیزی و جهانگشائی اسلامی خزید تا صدای ملت ایران را با بهانه شیطان بزرگ، دفاع از قدس و … خفه کند.
و جنگ نیز بر عمر تخریبگر حکومت اسلامی افزود و خسارات جبران ناپذیری بر روح و روان جامعه و کشور ما وارد کرد.
اکنون که حکومت اسلامی در استیصال و ورشکستگی تمام عیار گرفتار شده، دوباره ساز ماجراجوئی را کوک کرده است تا به بهانه جنگ بر درهم گسیختگی بالائی ها غلبه کند و پیشگامان و رهبران عملی جنبش آزادی و دمکراسی را قلع و قمع کند.
۱- مافیاهای اسلامگرا بر سر تقسیم قدرت و غنائم به درگیری خانمانسوز و اسلام برانداز رو آورده اند و به نظر می رسد که شکاف های ایجاد شده میان جناح ها، حتی با ظهور امام زمان شان هم پر نمی شود.
۲-دیگر سران حکومت اسلامی نمی توانند ملت ایران با اقشار عقب مانده حاشیه نشین جامعه تعریف کرده و از آنها بعنوان گوشت دم توپ دین و دینداران استفاده کنند.اقشار عقب مانده اجتماعی فرهنگی و سیاسی که در دهه اول سلطه اسلامگرایان ، هیئت حاکمه را بر دوش می کشیدند، به دلائل و انگیزه های مختلف دست از حمایت رژیم برداشته و عمدتا در صفوف مخالفین نظام قرار گرفته اند. و به زبان دیگر ارتقاء آگاهی سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جامعه و شناخت ملی از ماهیت رژیم اسلامی، حکومت را کاملا منزوی و منفور نموده و بنظر می رسد که دیری نمی پاید که اسلام شیعه، با رسوائی بزرگ تاریخی از صحنه سیاست در ایران کنار رانده خواهد شد.
۳-جنبش های اجتماعی دانشجوئی، زنان و کارگران با مطالبات نسبتا شفاف در تب و تاب حضور مستقل سیاسی هستند و بسیاری از رهبران این جنبش ها در زندان ها بسر می برند. پس از حکومت اسلامی، ارتجاع دینی، قومی و سلطنتی نقش ترمزکننده در شکل گیری اراده دمکراتیک واحد در برابر جمهوری اسلامی دارند.
۴-به نظر می رسد که اراده سلطه جویان جهانی معطوف به کنار نهادن پان اسلامیست های تاریخ مصرف به پایان رسیده و صاف کردن راه برای مرتجعین کم آزارتر است. از همینرو تریبون های فارسی زبان انگلیس، امریکا و … در اختیار پیروان حکومت اسلامی کم آزارتر است تا از پتانسیل ارتجاع اسلامی نهایت بهره برداری را کرده باشند.
۵-اراده ملت ایران معطوف به دوستی و رابطه مسالمت آمیز با دیگر کشورها و رهائی از حکومت اسلامی و تعیین سرنوشت ملت ایران بدست ایرانیان است.
در بستر چنین شرایطی ست که بحران اضمحلال، فساد و تلاشی سیاسی، ایدئولوژیک و اخلاقی سراسر حکومت اسلامی را پیموده و سران رژیم برای نجات جان، مال و قدرت خویش آماده اند تا ایران و ایرانیان را بسوی گرداب جنگ هدایت کنند.
سران حکومت برای فرار از رودرروئی با جنبش زنان، دانشجویان و کارگران و توجیه ناتوانی خود عربده کشی پیشه کرده و اوباشان خود را برای اشغال سفارت، گروگانگیری و … بسیج کرده اند.
جمهوری اسلامی از موضع اسلام و منافع قشر انگل روحانیت، میهن ما را به پرتگاه سقوط کشانده است و جمهوری ایرانی، جمهوری ای دمکراتیک، لائیک و دادگستر بیش از هر زمان دیگر بعنوان یک ضرورت برای ایران فردا مطرح شده است.
جمهوری اسلامی رفتنی ست؛ زنده باد جمهوری ایرانی!
سایت نویسنده: http://www.tribuneiran.com
ایمیل نویسنده: eghbal.eghbali@gmail.com

اقبال اقبالی

تنها شبکه های سیاسی اجتماعی جنبش های دانشجوئی، زنان و کارگران می توانند حول شعار نفی دیکتاتوری،برکناری ولی فقیه، انحلال دستگاه سرکوب و برای آزادی استقلال جمهوری ایرانی، در خیابانها اراده واحد را در برابر کلیت حکومت اسلامی سازمان دهند و مجال ندهند که مطالبات ناظر بر گذر از جمهوری اسلامی، اسیر درگیریها و طناب کشی های مدافعان جمهوری اسلامی شوند!

در چند هفته قبل شاهد بودیم که چگونه سرنوشت رهبر مصر در خیابانهای قاهره تعیین شد و مردم جهان به نقش جنبش خیابانی مصر که از مبارزات قهرمانانه یکسال و نیم گذشته دلاوران جنبش خیابانی ایران الگو گرفته شده بود، پی بردند.

یکسال و نیم پیش ملت ایران در امواج میلیونی بخیابانهای تهران برای نفی دیکتاتوری و اعمال اراده خود بخیابان ها آمدند؛ جناح حکومتی پرتاب شده به صف مردم در اندیشه چانه زنی در بالا بودند و اکنون باید باین مهم پی برده باشند که اگر بخواهند احیاء دوران سیاه حکومت خمینی را هدف قرار دهند و یا در حرکت به پیش ملت ایران برای گذر از جمهوری اسلامی اختلال ایجاد کنند، ملت ایران آنها را نخواهند بخشید.
در روزهائی که سینه های عاشق فرزندان ایران در برابر دستگاه سرکوب مافیای ولی فقیه سپر شده بود و حتی تظاهرات سکوت مردم به خون کشیده می شد، فقدان رهبری لایق در جنبش عاملی تعیین کننده برای فروکش کردن آن و تعویق و تعلل در گذر از دیکتاتوری و فرستادن ولی فقیه به زباله دان تاریخ گردید و بالاخره جنبش خیابانی خودبخودی و بخشا متوهم به جناح مغلوب حکومت اسلامی با پیکری زخمی ولی اراده ای همچنان استوار یک گام به پس نهاد!
فردا ۲۵ بهمن روز پشتیبانی از مبارزات ملت مصر و روزنه ای برای بیان اعتراض به استبداد، دیکتاتوری و بی حقی عمومی در جامعه ایران است.
پشتیبانان آزادی و دمکراسی در ایران می خواهند پس از آتش بس بیش از یکسال گذشته، باز به خیابانها بیایند و صدای اعتراض خود را علیه مستبد ایران، ولی فقیه فریاد زنند.
تجربه خیزش ملی در یکسال و نیم گذشته نشان داد که سپردن رهبری جنبش خیابانی به مدافعان حکومت اسلامی راهی به رهائی ملت ایران و آزادی از حکومت دینی (سرچشمه فساد) نمی انجامد و سازمانهای سیاسی جدی و پر نفوذ هم در صحنه سیاسی جامعه حضور ندارند.
تنها شبکه های سیاسی اجتماعی جنبش های دانشجوئی، زنان و کارگران می توانند حول شعار نفی دیکتاتوری،برکناری ولی فقیه، انحلال دستگاه سرکوب و برای آزادی استقلال جمهوری ایرانی، در خیابانها اراده واحد را در برابر کلیت حکومت اسلامی سازمان دهند و مجال ندهند که مطالبات ناظر بر گذر از جمهوری اسلامی، اسیر درگیریها و طناب کشی های مدافعان جمهوری اسلامی شوند!
بنظر می رسد که تنها با پشتوانه جنبش خیابانی در تهران و … و با بخاک مالیدن پوزه اراذل و اوباش جمهوری اسلامی می توان راه پیوستن سید علی به مبارک و بن علی را هموار کرد!
زنان و مردان ایران، دلاوران جنبش خیابانی بار دیگر بخیابانها می آیند تا به دیکتاتوری و استبداد نه بگویند! عزم شان استوار و خلل ناپذیر، و رزمشان پیروز باد!

سایت نویسنده: http://www.tribuneiran.com
ایمیل نویسنده: eghbal.eghbali@gmail.com

اقبال اقبالی

ملت ایران را دیگر نمی توان در غل و زنجیر قوانین اسلامی حبس کرد! صدای گسست زنجیرهای خرافات و دین مداری از مدارس، دانشگاه ها، ادرات، کارخانجات و محلات بگوش می رسد. خردگرائی،انسان مداری،ایران دوستی، آزادی و دادگری پشت دروازه ورود به ایرانی بدون جمهوری اسلامی ایستاده اند و نسل جوان ایران شانسی دیگر به آقای قشقاوی و مافیای خامنه ای – احمدی نژاد برای اجرای احکام قرآنی و اعدام صد هزار نفری نخواهند داد!

حسن قشقاوی معاون وزیر خارجه جمهوری اسلامی، طی سخنانی در دانشگاه فردوسی مشهد(۱۴ آبان ۱۳۸۹) پرده از چهره بربرمنشانه حکومت دینی برداشت. او با وقاحت کم نظیر در یاسخ به پرسش یکی از دانشجویان در رابطه با اعدام ۵۰۰ نفر در زندان وکیل آباد طی یکسال گذشته، اظهار داشت:

“ما در یک مملکت اسلامی هستیم و به احکام قرآن عمل می کنیم، مگر ما از غربی ها می پرسیم که چرا حزب اللهی نمی شوید؟ آنها هم حق ندارند از ما بپرسند چرا به حکم قرآن عمل کرده و مجرمین را اعدام می کنیم. شما بگو صد هزار نفر، ما به حکم قرآن عمل کرده و مجرمین را اعدام می کنیم.”
وی اظهار داشت: نود درصد اعدامی ها قصاصی هستند و نود درصد قصاصی ها هم به دلیل نداشتن توان برای پرداخت دیه اعدام می شوند.
جمهوری اسلامی با استناد به سنت های عصر شترچرانی در عربستان، عمل وحشیانه و ضد انسانی اعدام را در ۳۱ سال گذشته توجیه نموده و ایران را به قتلگاه دگراندیشان سیاسی و بیگناهانی که خود قربانیان این نظام فاسد هستند، تبدیل کرده است.
تئوریسین ولی فقیه، محمد تقی مصباح‌یزدی در دفاع از آدمکشی با توجیه دینی قصاص گفته است:
وقتی قاتلی محکوم به اعدام شود و ولی دم مقتول هم خواستار قصاص شود، اجرای حکم اسلام در این‌باره، جلوی بسیاری از کشت و کشتارها و جنایات را در جامعه می‌گیرد و این یک امر بدیهی است.
شعور و فرهنگ مصباح یزدی در محدوده مبارزه با معلول است و معرفت او و دست اندرکاران حکومت اسلامی به کشف علل اجتماعی، سیاسی و فرهنگی جرم راه نمی یابد. مصباح برای توجیه شقاوت، بیرحمی و آدمکشی در حکومت اسلامی امت را از غضب الله می ترساند و می گوید که:
اگر خداوند متعال می‌خواست که اعمال بد بندگانش را در همین دنیا عقاب کند، زندگی‌ای برای هیچ جنبنده‌ای باقی نمی‌ماند.
واقعیت این است که اکثریت مردم ایران و بویژه جمعیت ۶۵ درصدی جوانان ایران، برای حکومت دینی و قوانین قرون وسطائی ش پشیزی ارزش قائل نیستند و جامعه ایران در تب تغییر و گذر از جمهوری اسلامی می سوزد.
ملت ایران را دیگر نمی توان در غل و زنجیر قوانین اسلامی حبس کرد! صدای گسست زنجیرهای خرافات و دین مداری از مدارس، دانشگاه ها، ادرات، کارخانجات و محلات بگوش می رسد.
خردگرائی،انسان مداری،ایران دوستی، آزادی و دادگری پشت دروازه ورود به ایرانی بدون جمهوری اسلامی ایستاده اند و نسل جوان ایران شانسی دیگر به آقای قشقاوی و مافیای خامنه ای – احمدی نژاد برای اجرای احکام قرآنی و اعدام های صد هزار نفری نخواهند داد!

اقبال اقبالی

جمهوری اسلامی در تضاد بنیادی با ایران و ایرانیت قرار دارد و همسوئی آن با ایران و ایرانی تنها به منظور سوء استفاده از امکانات مادی و معنوی کشور و مردم برای تحقق اهداف پان اسلامیستی بوده است. اعتراض تابناک به صدا و سیمای حکومت اسلامی در چارچوب شعارهای دروغین و توخالی همسوگرایانه(نظیر مکتب ایرانی مشائی)، بقصد مثله کردن جنبشی است که ریشه در اعماق جامعه و تاریخ ایران دارد!

دست اندرکاران تابناک از توهین صدای و سیمای حکومت اسلامی به پرچم ایران و … شاکی شده اند و تازه از خواب ۳۱ ساله بیدار شده اند و با چشمان خواب آلود می گویند: “تکرار و گسترش توهین و تهدید علیه هویت و تمامیت ارضی ایران در عرصه های مختلف و متاسفانه حتی در رسانه ملی دارد به یک رویه تبدیل می شود”.

تابناک: نهم مهرماه ۱۳۸۹
جمهوری اسلامی در تضاد بنیادی با ایران و ایرانیت قرار دارد و همسوئی آن با ایران و ایرانی تنها به منظور سوء استفاده از امکانات مادی و معنوی کشور و مردم برای تحقق اهداف پان اسلامیستی بوده است. اعتراض تابناک به صدا و سیمای حکومت اسلامی در چارچوب شعارهای دروغین و توخالی همسوگرایانه(نظیر مکتب ایرانی مشائی)، بقصد مثله کردن جنبشی است که ریشه در اعماق جامعه و تاریخ ایران دارد!
بنیاد نظری آنچه در سه دهه گذشته بر ملت ایران رفته است در قانون اساسی جمهوری اسلامی بیان شده است:
“قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مبین نهادهای فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی جامعه ایران بر اساس اصول و ضوابط اسلامی است که انعکاس خواست قلبی امت اسلامی می باشد.”
نهاد حکومتی در ایران بر مبنای قوانین، مصالح و منافع اسلام و امت اسلامی بنا نهاده شده است و مسئله ملت ایران، کشور ایران، خلیج فارس و … تابع منافع اسلام در ایران و جهان است.ما شاهدان زنده کارنامه ۳۱ ساله خیانت و جنایت جمهوری اسلامی در ایران هستیم.
جمهوری اسلامی برای جهانی سازی اسلام هزینه گزاف و جبران ناپذیری را به ملت ایران تحمیل کرده است. جنگ ۸ ساله بهای کشورگشائی حکومت اسلامی و رجزخوانی های خمینی علیه همسایگان و غرب و شرق بود.
پس از پایان جنگ، دوران اسلامی کردن کشور فرا رسید که جمهوری اسلامی از روی اجساد صدها هزار ایرانی گذشت و ایران، ایرانی ماند و اسلامی نشد! ملت ایران علیرغم زخم های نشسته بر پیکر و ۳۱ سال کشتار ایراندوستان و دگراندیشان، به جمهوری اسلامی در ایران نه گفت!
امروز جناح های غالب و مغلوب حکومتی کوشش می کنند تا با سازکارهای گوناگون در روند همسوئی با احساسات دینی و ناسیونالیستی مردم، جنبش ملی – دمکراتیک را بانحراف بکشانند.
بادمجان دور قاب چینان ولی فقیه (تابناک) نمی توانند همچنان در منجلاب حکومت دینی به زندگی نباتی ادامه دهند و از ایران و ایرانیت و خلیج فارس هم دفاع کنند.
حکومت اسلامی در میهن ما، تبلور تجاوز آئینی اعراب به ایران است و نهادهای حکومتی با ساختار ارزش های اخلاقی، اجتماعی و فرهنگی ملت ایران ناسازگار و آشتی ناپذیر هستند.
در این تندپیچ تاریخی شهروندان ایران بر سر دو راهی انتخاب تداوم بربریت اسلامی یا جمهوری ایرانی (جمهوری آزاد، دمکراتیک و سکولار) قرار دارند.
واقعیت این است که: از کوزه (سیمای حکومت)همان برون طراود که در اوست و نق های تابناک نه از سر دلسوزی و ایراندوستی، بلکه بازارگرمی برای جلوگیری از رویگردانی روزافزون از جمهوری اسلامی و هراس از تقویت قطب جمهوری ایرانی در جامعه می باشد!
سایت نویسنده: http://www.tribuneiran.com
ایمیل نویسنده: eghbal.eghbali@gmail.com

اقبال اقبالی

مدافعان حکومت اسلام در ایران، هیچگونه وابستگی و علاقه و احساسی نسبت به فرهنگ، تاریخ و ملت ایران ندارند و هر لحظه آماده اند تا ایران ۷۰ میلیونی را قربانی چند صد هزار فلسطینی و لبنانی کنند. برای پیشگیری از تباهی ایران و ایرانیان، بایستی چاره ای اندیشید!

برای نخستین بار قطب ایران دوست جامعه در برابر سیطره اسلام سیاسی بپا خاسته است و در برابر حکومت اسلامی، جمهوری ایرانی را بعنوان نیروی جایگزین و آلترناتیو حکومتی مطرح کرده است.
جمهوری ایرانی شعار حنبش خیابانی نیروی ملی، دمکراتیک و سکولار ایران بود که لرزه بر پیکر رژیم اسلامی انداخته و خواب خوش را از سلطه گران پان اسلامیست ربوده است.
سه گروه از مدافعان سلطه اسلام سیاسی بر ایران و ایرانیان، در برابر شعار مردمی جمهوری ایرانی موضعگیری کردند.
جناح مغلوب حکومتی به رهبری آقایان کروبی و موسوی بلافاصله اعلام کردند که جمهوری ایرانی بما ربطی ندارد و از طریق تاکید بر وحدت حول سلطه اسلام سیاسی، همه کوشش خود را برای خفه کردن این شعار بکار بردند.
مافیای ولی فقیه متوجه شکل گیری قطب بندی نوین در جامعه شده و از همان ابتدا شعار جمهوری ایرانی را بدرستی بعنوان آلترناتیوی در برابر جمهوری اسلامی دریافت و سرسختانه علیه آن موضع گرفت.
از جناح غالب حکومتی گرایشی به نمایندگی مشائی، به قصد منحرف کردن جنبش ملی و موج سواری ، از “مکتب ایرانی” سخن گفته اند تا در روند همسوئی با شعارهای جنبش ملی، شال اراذل و اوباش بسیجی را بر دوش کوروش آویزان کنند و با نقبی به گذشته ایران، دستاوردهای تمدن ایرانی را نیز به لجن بکشند.
فسیل های مجلس خبرگان رهبری، در هشتمین اجلاس رسمی دوره چهارم، همه باهم علیه “مکتب ایرانی” سخن گفتند. آنها شعار مکتب مشائی های مرتجع و پان اسلامیست را بهانه کردند تا خشم خود را به مردمی که شعار جمهوری ایرانی و مرگ بر ولایت فقیه می دادند را نشانه گیرند.
آیت الله بهشتی از فسیل های خبره ” با انتقاد از قراردادن مکتب ایران به جای مکتب اسلام بیان داشت اینکه هر قومی بخواهد مکتب قومی خود را مقدم بر مکتب اسلام بدارد، اصل وحدت جامعه اسلامی متزلزل می شود. افتخار ما به ایرانی بودن بخاطر آن است که ایرانیان مکتب اسلام را پذیرفتند و ملت ایران قبل از ایرانی بودن ، مسلمان است”. ۱۳۸۹/۰۶/۲۳خبرگزاری مهر
بهشتی و پان اسلامیست های نظیر او بیشرمانه می خواهند تاریخ،فرهنگ و هویت ملت تاریخی ایران را پاک کرده و اینگونه وانمود کنند که تاریخ ایران و ایرانی با تجاوز اعراب و تحمیل اسلام به ایرانیان آغاز می شود.
پان اسلامیست ها، مکتب اسلامی و وحدت جوامع اسلامی را بر منافع ملی و تعلقات فرهنگی و تاریخی ایرانیان مقدم می دانند و از همینرو سرمایه مادی و معنوی ایران را برای لبنان، فلسطین و … هزینه می کنند؛ در حالیکه میلیونها کودک کار، بی سرپناه و کارتون خواب، زیر فشار فقر و تهیدستی برای زنده ماندن جان می کنند.
مدافعان حکومت اسلام در ایران، هیچگونه وابستگی و علاقه و احساسی نسبت به فرهنگ، تاریخ و ملت ایران ندارند و هر لحظه آماده اند تا ایران ۷۰ میلیونی را قربانی چند صد هزار فلسطینی و لبنانی کنند.
برای پیشگیری از تباهی ایران و ایرانیان، بایستی چاره ای اندیشید!
۱۴٫۰۹٫۲۰۱۰
سایت نویسنده: http://www.tribuneiran.com
ایمیل نویسنده: eghbal.eghbali@gmail.com

ب

اقبال اقبالی

سال ۱۳۷۲ در جریان افتتاح دانشکده شیمی جندی شاهپور اهواز (کوی گلستان)، محمدرضا پهلوی گفت که ما ۵ نیروگاه اتمی راه اندازی می کنیم! دانشجوئی از ته سالن فریاد زد: شاها ما شکر نداریم! در فاصله چند دقیقه ساواکی ها دانشجو را دستگیر کرده و به مکان نامعلومی بردند و کسی دیگر از او خبری نیافت! حال نه دانشجوئی از ته سالن؛ که ملتی بپا خاسته است و فریاد میزند که: ملاها و ملاصفتان! ما آزادی، آسایش و آرامش نداریم!

در شرایطی که ملت ایران در چنبره بحران اقتصادی، بیکاری، گرانی، فقر و استبداد حکومتی گرفتار است و در تکاپوی رهائی از سلطه قشر انگل منش حاکم بر جامعه هستند، سردمداران حکومت در جریان راه اندازی نیروگاه اتمی به نمایش های تحریک آمیز نظامی رو آورده اند و چون سه دهه گذشته از پرداختن به نیازهای اساسی جامعه سر باز می دارند.
محمود احمدی‌نژاد، رییس‌جمهور ایران، در مصاحبه‌ای با روزنامه قطری “الشرق” که روز شنبه (۲۱ اوت / ۳۰ مرداد) منتشر شد، گفت که ایران در بالاترین سطح از آمادگی قرار دارد و گزینه‌های پاسخ‌دهی آن، محدود به منطقه خاصی نمی‌شود بلکه «تمامی کره زمین» را در برمی‌گیرد.
محمود احمدی نژاد که که به ناسنجیده سخن گفتن شهرت دارد نمی تواند بازتاب و مابازای سیاست جنگ در ابعاد کره زمین را درک کند و تاثیرات چنین مواضعی را دریابد.
در راستای تحریکات احمدی نژاد، سردار احمد وحیدی دیروز در حاشیه مراسم تجدید میثاق با خمینی گفت: همایش بزرگ وزارت دفاع نیز امروز به ‌همین مناسبت با حضور رئیس‌جمهور برگزار خواهد شد که در این همایش یکی از بزرگترین پروژه‌های دفاعی کشور رونمایی می‌‌شود.
وحیدی پیش از این اعلام کرده بود که در روز ۳۱ مرداد قرار است جت بدون سرنشین ایران بنام کرار، خط تولید شناور تندرو سراج و نسل جدید شناور موشک انداز ذوالفقار، آزمایشگاه تست‌های فضایی (سازه و سیستم‌های جدایش)، رونمایی و بهره‌برداری از ۲۸ پروژه الکترونیکی و مخابراتی، آزمایش موشک جدید قیام و نسل سوم موشک فاتح ۱۱۰ و راه اندازی خط تولید مهمات “۱۳۰ م. م” hera نیز افتتاح و به بهره‌برداری برسد.
ما بخوبی بیاد داریم که چگونه مواضع تحریک آمیز و پان اسلامیستی خمینی، ملت ما را به جهنم جنگ ۸ ساله فرستاد و چه آسیب های جبران ناپذیر مادی و معنوی بر ملت و کشور ما وارد کرده است.
آنچه برای ایران و ایرانیان اهمیت نخست را داشته و دارد، آرامش، آسایش، آزادی و جامعه سالم است که هیچکدام از این عناصر حیاتی جامعه با ساختن و راه اندازی صدها نیروگاه اتمی حل نخواهند شد.
معضل اساسی جامعه ما نه کمبود انرژی، بلکه فقدان آزادی، عدالت، دمکراسی و حق تعیین ملت ایران در سرنوشت خویش است!
گردوخاکی که برای راه اندازی نیروگاه اتمی بوشهر براه افتاده است، هدفش سرپوش نهادن بر ناتوانی جمهوری اسلامی در پاسخ به مطالبات ذکر شده است.
سال ۱۳۷۲ در جریان افتتاح دانشکده شیمی جندی شاهپور اهواز (کوی گلستان)، محمدرضا پهلوی گفت که ما ۵ نیروگاه اتمی راه اندازی می کنیم!
دانشجوئی از ته سالن فریاد زد: شاها ما شکر نداریم!
در فاصله چند دقیقه ساواکی ها دانشجو را دستگیر کرده و به مکان نامعلومی بردند و کسی از او خبری نیافت!
حال نه دانشجوئی از ته سالن؛ که ملتی بپا خاسته است و فریاد میزند که:
ملاها و ملاصفتان!
ما آزادی، آسایش و آرامش نداریم!
۲۱٫۰۸٫۲۰۱۰

شبح جمهوری ایرانی بر فراز میهن!

اقبال اقبالی

سخن اسفندیار مشائی در باره مکتب ایرانی ولوله ای در راس حکومت ایجاد کرده است که بسیاری از آیت الله موضعگیری کرده اند و اخیرا آیت الله مرتضی مقدایی، مدیر حوزه‌های علمیه سراسر کشور در باره مشائی گفته است که:
«متأسفانه عدم برخورد لازم با این شخص، موجب شده است، تا وی به خود جرأت داده و پس از طرح «مکتب ایرانی»، که نام دیگر «جمهوری ایرانی» است، نظریه انحرافی «انسان ظرفیت خداشدن را دارد» را مطرح کند و با نهایت جسارت بر این مسأله و گفته خویش، پافشاری می کند. مکارم شیرازی هم اظهار داشته است که:
«پیشنهاد من به رئیس جمهور این است که لااقل اگر نمی‌تواند به هر دلیلی با وی خداحافظی کند، وی را سفارش به سکوت کند تا کشور در مقابل دشمن خارجی واحد و قدرتمند عمل کند.
سخن مشائی بعنوان از یکی مهره های حکومت ارتجاعی و جنایت پیشه اسلام در ایران، ربطی به ایران و ایرانیت، و جنبش آزادیخواهانه ملی ایرانیان نداشته و ندارد. جنایتکارانی که بیش از سه دهه به سلاخی آزادیخواهان، دگراندیشان و ایراندوستان پرداخته اند، اکنون از مکتب ایران سخن می گویند تا مردم را بفریبند و از توان و ظرفیت های جنبش ملی در راه ارتجاع اسلامی بهره گیرند.
واکنش آیت الله ها نسبت به سخن مشائی و مقایسه آن با جمهوری ایرانی، باین دلیل است که

شبح جمهوری ایرانی بر فراز ایران به پرواز درآمده و از یکسو خواب را از حاکمان جمهوری اسلامی ربوده است و از سوی دیگر رویاهای سینه چاکان حکومت های شاهنشاهی، اسلام دمکراتیک و سوسیالیزم استالینی را بر باد داده است.

فریاد استقلال آزادی جمهوری ایرانی دلاوران جنبش خیابانی، چون پتکی بر سر مدافعان حکومت اسلامی وارد شد، بطوریکه امروزه هر ریسمان سیاه و سفیدی را به این خواست مبارزات صد ساله اخیر ملت ایران ربط می دهند.
مطالبه جمهوری ایرانی بعنوان آلترناتیوی در برابر کلیت جمهوری اسلامی و از جمله آش شله قلمکار مکتب ایرانی آقای مشائی قرار دارد، چراکه در گوهر خود دمکراتیک، لائیک و پلورالیستی ست.

جمهوری ایرانی، جمهوری ملتی تاریخی با سرنوشت و حافظه مشترک چند هزار ساله، یعنی تحقق مطالبات معوقه دو انقلاب مشروطه و بهمن، یعنی جمهوریت، دمکراسی و نفی حکومت دینی و مسدود کردن راه های دخالتگری شاه و شیخ در قدرت سیاسی، نهادهای رسمی آموزشی، حقوقی و قضائی کشور است.

جمهوری ایرانی بعنوان شعار استراتژیک جنبش ملی (سبز غیرحکومتی)، از دل جنبش خیابانی سر برآورد؛ شبح آن بر فراز ایران پر و بال گشوده است و هیچ نیروئی نمیتواند غرش این شیرخفته را نشنیده پندارد و وحشت آیت الله ها از «جمهوری ایرانی»، واقعی و مبتنی بر شناخت و نظر سنجی ها از روانشناسی مردم توسط نهادهای امنیتی اطلاعاتی است.

ایراندوستان و آزادیخواهانی که در جستجوی سقفی برای وصله پینه کردن شاه پرستان ، مدافعین حکومت اسلامی از نوع رجوی و آدمکشان دمکرات شده جمهوری اسلامی هستند و بقول آقای نوری علا ” هر کس باید بگوید که برای تحقق اتحاد چه چیزهائی را به نفع آرمان والاتر جنبش روی میز می گذارد، یا از فهرست خواسته های خود حذف شان می کند، و یا از ادعاهای خود نسبت به آنها کوتاه می آید. آنگاه است که جاده برای رسیدن به شهر تفاهم گشوده می شود، ” ؛ پیام جنبش خیابانی مبنی بر ضرورت سازمانیابی قطب پشتیبانان جمهوری ایرانی در برابر جمهوری اسلامی را در نیافته اند و از تجارب شکست اتحادهای بی ربط با جنبش شهروندی و جنبش های سیاسی اجتماعی زنان، دانشجویان و کارگران نیاموخته اند.
اتحاد دمکراتیک کارا، برآیند مثله کردن مطالبات جنبش و محصول توافق از بالا نیست؛ بلکه جنبشی از پائین و با دخالتگری بیشترین نیروها در مناسباتی دمکراتیک و بر محور مطالبات اساسی جنبش ملی شهروندی و نیازهای عاجل سیاسی و اجتماعی اقشار گوناگون جامعه می تواند مطرح شود و پشتوانه ملی مردمان را جلب کند.
جمهوری ایران، جمهوری آزاد، دمکراتیک و لائیک ضرورت سیاسی، اجتماعی و تاریخی امروز ایران است و این قطب در درون جامعه ایران، برابر جمهوری اسلامی صف آرائی کرده است و خارج نشین های ما بدنبال شاه پرستان و جریانات سیاسی زوال در رفته روان اند.
جنبش اتحاد از پائین طیف آزادیخواه، دمکرات، لائیک و ایراندوست بمنظور برقراری جمهوری، دمکراسی ونفی حکومت دینی به فوری ترین مسئله سیاسی تبدیل شده است و تاخیر در این زمینه، خود منجر بدرازا کشیده شدن عمر استبداد در ایران خواهد شد.
در پایان کلام باید تاکید کرد که نه مکتب ایرانی آقای مشائی ربطی به جمهوری ایرانی دارد و نه بند و بست های خارج کشوری ما را به زیر یک سقف و اتحادی شرافتمدانه هدایت می کند، مگر اینکه با چشمان باز به نیازهای تاریخی، سیاسی ، اجتماعی و فرهنگی ملت تاریخی ایران بنگریم و بجای اتحاد های ناپایدار و شکننده شخصیت ها (بزرگان)، اتحاد دمکراتیک ملی و معطوف به جنبش های سیاسی اجتماعی زنان، دانشجویان و کارگران را محور کار قرار دهیم.
به نظر می رسد زمان آن فرا رسیده است که کوشندگان سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ، فریاد برآرند که:
«بزرگان تنها از آن رو بزرگ بنظر می‌رسند که ما (جلو آن‌ها) زانو زده‌ایم، پس بگذار برخیزیم»؛
بگذار برخیزیم برای ساختن جامعه ای آزاد، سوسیال(دادگر)، دمکرات و لائیک در ایران!
۱۴٫۰۸٫۲۰۱۰
سایت نویسنده: http://www.tribuneiran.com

ایمیل نویسنده: eghbal.eghbali@gmail.co

اقبال اقبالی

فاشیسم قومی بیدار می شود!

ارتجاع پان اسلامیستی در ۳۱ سال گذشته جامعه و ملت ما را با حربه دین شقه شقه کرده و کشور را به پرتگاه سقوط نزدیک کرده است. در شرایطی که مردم ایران زیر بار سرکوب، استبداد، بیکاری و فقر در حکومت دینی، جان شان به لب رسیده است، همزاد ارتجاع مذهبی، ارتجاع قومی زیرکانه پا بمیدان گذاشته و کوشش می کند تا همبستگی ملی ایرانیان در برابر دیکتاتوری اسلامی را خدشه دار کند.

آنها که سیاست های حکومتگران ایران را دنبال می کنند، بخوبی آگاهند که سالیان درازی ست که گروهی سیاست دامنه زدن به درگیری های قومی را پیش گرفته اند تا روند ایجاد اراده واحد ملی – دمکراتیک در برابر جمهوری اسلامی را ناممکن سازند.
مرتجعینی که زیر نام هواداران تیم های فوتبال به ایجاد شکاف میان اقوام ایرانی دامن می زنند، اقشار و لایه های عقب مانده جامعه، و از جنس همان تفاله هائی هستند که حزب الله و بسیج و سپاه را در فردای انقلاب تشکیل دادند و فجایع سه دهه گذشته را بوجود آوردند.
کسانی که در استادیوم های ورزشی علیه اقوام آذری، فارس و ایرانیان مهاجرتبار شعار می دهند، آگاهانه یا ناآگانه در راه ایجاد شکاف در جامعه ایران گام گذاشته اند، تا جنبش آزادیخواهانه و ملی دمکراتیک ملت ایران را بانحراف بکشانند.
برای مقابله با جنبش های فاشیستی قومی – نژادی باید جنبش های سیاسی اجتماعی دانشجویان، زنان و کارگران و ملت ایران را نسبت به ظهور ارتجاع وفاشیسم قومی – نژادی هوشیار کرد.هر قدر حضور سازمان های سیاسی اجنماعی مدرن شهروندی در جامعه قدرتنمندتر گردد، دامنه امکان ترکتاری ارتجاع قومی محدودتر می شود.
فاشیسم دینی، قومی،نژادی در چامعه ای سربلند می کنند که جنبش های سیاسی اجتماعی حضور فعال ندارند و در ایران امروز جنبش زنان، جنبش دانشجویان و جنبش کارگران سنگرهای شکست ناپذیر مبارزه علیه ارتجاع و فاشیسم در هر جهره ای هستند!
۰۱٫۰۸٫۲۰۱۰
سایت نویسنده: http://www.tribuneiran.com

ایمیل نویسنده: eghbal.eghbali@gmail.com

چواسه گوئی های کیهان

اقبال اقبالی

درک و آگاهی اجتماعی نسبت به ضرورت دمکراسی،سکولاریسم و لائیسیته در جامعه ما، مدیون مجموعه تلاش های جنبش روشنفکری ایرانیان و از جمله بزرگانی چون احمد کسروی، شجاع الدین شفا و … می باشد و ارزشهای ایجاد شده را نمی توان به آسانی تخریب کرد.

زمان جنگ ایران و عراق، رژیم صدام مصاحبه هائی رادیوئی با اسرای ایران در عراق انجام می داد که اسرا از وضعیت شان در اسارتگاه سخن می گفتند.
یکی از آنروزها مصاحبه ای با یک جوان بختیاری انجام گرفت که او در پایان هرجمله اش می گفت چواسه (به گویش بختیاری یعنی هر آنچه گفتم، برعکس ش درست است).
سیاه خط های کیهان حکومتی در رابطه با تخریب شجاع الدین شفا،خاطره مصاحبه جوان بختیاری را زنده می کند که در رابطه به هر مطلبی که در این روزنامه چاپ می شود، بحق باید گفت: چواسه!
و اما روزنامه کیهان چه بدرستی شجاع الدین شفا را در کنار اندیشمندان و آزاداندیشانی چون کسروی و سلمان رشدی قرار داده است.
کیهان و عاملین اجرائی ولی فقیه به این امر واقف اند که روند چیرگی خردگرائی و نهادی شدن خردمحوری در جامعه ایران از نقد خرافه گرائی، برکناری حکومت دینی و پس راندن همه ادیان و باورهای دینی شهروندان به حوزه شخصی و خصوصی شان می گذرد و از همینرو برای پیشگیری از گسترش نواندیشی، دگراندیشان، آزادیخواهان و ایراندوستان را با طناب “توهین به مقدسات” آویزان می کردند و می کنند.
واقعیت های قرن ۲۱ سرسختانه در برابر واپسگرایان قد برافراشته است؛ جامعه بشری با سرعتی شگفت انگیز رشد می کند ،تحول می یابد و با گشایش افق های نو، اندیشه های کهنه زیر پای دانش و آگاهی روزافزون بشری تقدس شان را از دست می دهند و جامعه ایران نیز از این قاعده مستثنی نیست.
درک و آگاهی اجتماعی نسبت به ضرورت دمکراسی،سکولاریسم و لائیسیته در جامعه ما، مدیون مجموعه تلاش های جنبش روشنفکری ایرانیان و از جمله بزرگانی چون احمد کسروی، شجاع الدین شفا و … می باشد و ارزشهای ایجاد شده را نمی توان به آسانی تخریب کرد.
و اما چواسه گوئی های کیهان چهارشنبه اول اردیبهشت ۱۳۸۹- شماره ۱۹۶۲۵
شجاع الدین شفا در نوشته های خود به شیوه کسانی چون کسروی، سخیف ترین اهانت ها را به ساحت پیامبر و ائمه معصومین (علیهم السلام) که مورد احترام نه تنها ۷۰میلیون ایرانی بلکه یک میلیارد مسلمان قرار دارند، انجام داد و هرگز ابایی از این حرمت شکنی و هتاکی نداشت. وی از عناصر مورد اعتماد شخص محمدرضا پهلوی بود تا آنجا که جشن های ۲۵۰۰ساله شاهنشاهی را به راه انداخت و خود سخنرانی دیکتاتور مقبور را تهیه کرد. این رویه او باعث اعتراض روشنفکران آن روزگار شد.
سوابق این سلمان رشدی دوم آن قدر سیاه است که حتی سایت بی بی سی انگلیس هم با وجود تلاش برای دفاع از این عنصر متمایل به بهائیت، او را «دین ستیز» معرفی کرد و نوشت:«خدمات شجاع الدین شفا در دربار پهلوی از سالها پیش او را از چشم بخش بزرگی از روشنفکران ایرانی انداخته بود تا آنجا که پس از انقلاب هم با وجود اینکه تا واپسین ماههای عمرش از قلم زدن علیه حکومت جمهوری اسلامی در ایران بازنایستاد، منتقدان قدیم و جدید همچنان صداقتش را زیر سؤال می بردند و می نوشتند که چگونه خادم سلطنت پهلوی از دموکراسی دم می زند ۳ دهه آخر عمرش هم که وقف ستیز با دین اسلام و دیگر ادیان توحیدی شد، بر شمار دشمنانش افزود… وی در روزگاری به دربار پهلوی راه یافت که جانبداری خاندان سلطنتی از دید روشنفکران نشانه ارتجاع بود. او رایزن فرهنگی شاه شد و نقش مهمی در سیاستگذاری های فرهنگی شاه ایفا کرد، بویژه در سیاستهای ملی گرایانه شاهنشاهی و نکوهش آثار فرهنگ اسلامی… وی پس از اقامت در فرانسه، فصل تازه زندگی اش را با قلم زدن علیه نظام جدید حاکم بر ایران آغاز کرد و بزودی دین اسلام و سپس همه ادیان ابراهیمی از جمله مسیحیت و یهودیت را هدف حمله قرار داد و علیه شان با خشمی متعصبانه ردیه نوشت

سایت نویسنده: http://www.tribuneiran.com

اقبال اقبالی

در قرون گذشته جنبش های سیاسی در کشور ما، عمدتن رنگ و بوی اسلامی داشته و مطالبات اجتماعی از فیلتر اندیشه دینی مشروعیت یافته اند. به نظر می رسد که با خیزش جنبش های اجتماعی مدرن اخیر، خواسته ها و مطالبات مردمی، بلاواسطه و تعریف شده پا بمیدان سیاست گذاشته و از هم اکنون نمودهای دگردیسی این شکل از استبدادگری دینی در راهیابی سیاسی بخوبی آشکار شده است

در قرون گذشته جنبش های سیاسی در کشور ما، عمدتن رنگ و بوی اسلامی داشته و مطالبات اجتماعی از فیلتر اندیشه دینی “مشروعیت” یافته اند. به نظر می رسد که با خیزش جنبش های اجتماعی مدرن اخیر، خواسته ها و مطالبات مردمی، بلاواسطه و تعریف شده پا بمیدان سیاست گذاشته و از هم اکنون نمودهای دگردیسی این شکل از استبدادگری دینی در راهیابی سیاسی بخوبی آشکار شده است و تناقضات و تضادهای بنیادی اسلام سیاسی با آزادی، دمکراسی و حقوق بشر، بیش از هر زمان دیگر برملا گشته و بر نظریه سیاسی “ضرورت رانده شدن دین از حکومت”، روشنائی افکنده است.
جنبش های همگانی که بر محور نزدیکترین داشته ها در حافظه مشترک جمعی، شکل گرفته و موفق به تعریف اهداف خود نشده و در تکوین اراده واحد ملی برای پاسخگوئی به نیازهای تاریخی اجتماعی ناکام مانده اند، به سرنوشتی شومی چون کشور ما دچار شده اند.
علت این امر را باید در دو عنصر بازدارنده استبداد و سرکوب های بیرحمانه و بی وقفه آزادیخواهان،دگراندیشان و ایراندوستان و نیز نقش شبکه ملاها و اراذل و اوباش آنها در سانسور (قتل کسروی ها و …)، خفقان، آزادی ستیزی و ایرانی ستیزی در جامعه دانست..
انقلاب بهمن ۱۳۵۷ تجربه آموزنده ای ست که با مطالبه استبدادستیزانه ( شاه باید برود) آغاز شد، و با تکیه زدن بر فرهنگ و سنت های مبارزاتی اسلام شیعه، بمقابله با استبداد شاهی ادامه یافت؛ که همین امر موجب به بیراهه رفتن جنبش ضد استبدادی و نتیجه آن سقوط جامعه در منجلاب حکومت اسلامی بوده است.
شعارهای دینی – اسلامی نقاط پیوند جنبش ارتجاعی پان اسلامیست ها در ایران بود که در دوره کوتاه قبل از انقلاب مطرح گردید و با اتکاء به سازماندهی گسترده شبکه مافیائی ملاها در جامعه، اتوریته بلامنازع خمینی در میان پان اسلامیست ها و حمایت جهانی، بستر برپائی حکومت اسلامی و اعمال دیکتاتوری و بربریت سه دهه گذشته فراهم شد.
اکنون پس از ۳۱ سال مردم ایران علیه استبدادی که ستون هایش را خود بر دوش کشیده بودند بپا خاستند و در این پیکار نیز کوشش می شود تا به سنت های مشترک تکیه داده، و با وفاق همگانی بر سر اشتراکات، از سد استبداد گذر کنند و چهارشنبه سوری، نوروز و … از جمله نقاط و گرهگاههای مشترک ملی – میهنی است که رابطه آن ها با جنبش موجود و آینده آن، موضوع روز جامعه ایران است.
دو طیف پوینده و زوال یابنده در جامعه ایران با تکیه بر سنت ها و پیشینه های تاریخی خود در مبارزات ۹ ماهه گذشته شکل گرفته است.
نخست طیفی که با تکیه بر استراکات و دستاوردهای تاریخی – ملی ایرانیان، نقب زنی بسوی ایرانی سکولار و مدرن را پیگیری می کند و دوم طیفی که با تکیه بر فرهنگ و سنت های اسلامی راه تغییرات قطره چکانی در فاشیسم اسلامی را وعده می دهد.
بازتاب سیاسی این “قطب بندی در حال شدن در جامعه ایران” را در نیروهای ملی، سکولار و عدالتخواه مشاهده می کنیم که در تشکل جبهه ای “همبستگی برای دمکراسی و حقوق بشر در ایران” در یک سو و جناح مغلوب حکومتی(موسوی-کروبی) و دنبالچه هایشان، سوی دیگر گفتمان های کنونی قرار دارند.
چهارشنبه سوری امسال با چهارشنبه سوری سال های گذشته تفاوت های کیفی دارد؛ چراکه چهارشنبه سوری امسال سیاسی ترین چهارشتبه سوری تاریخ ایران و پیوندهای عمیق با گفتمان های ایراندوستانه و آزادیخواهانه و جامعه سکولار دارد.
چهارشنبه سوری، سمبل بقاء فرهنگ ایرانی و دفاع از سنت های نیک ملتی ست که تاریخ ۱۴۰۰ ساله مقاومت را پشت سر دارد و در واقع تجلی فرهنگ مقاومت ملت ایران برای ماندگاری ش در تاریخ است.
و چهارشنبه سوری امسال پیام شکست همه کوشش هایی است که در طول تاریخ تسلط اعراب بر ایران و نمایندگانشان (شبکه ملاها در ایران)، برای محو چهارشنبه سوری و نوروز و … از افکار ایرانیان صورت گرفته است.
چهارشنبه سوری سنگر دفاع از فرهنگ ممنوع، مغلوب و مصلوب ایرانیان، و سنگر قطب ملی ، دمکرات و سکولار جامعه در پیکار برای گشودن راهی به روشنائی است و شعارهای نه غزه نه لبنان، جانم فدای ایران و شعار جمهوری ایرانی، متعلق به گفتمانی در انطباق با فرهنگ و گفتمان قطب نیروی ملی، دمکراتیک و سکولار جامعه ایران است که از سوی جناح غالب حکومتی سرکوب و از سوی جناح مغلوب حکومتی طرد شده است و در شرایطی چنین دشوار، این فرهنگ قدرتمندتر از همیشه، از زیر آوار دیکتاتوری و استبداد اسلامی سربلند می کند.
چهارشنبه سوری، نوروز، تیرگان، مهرگان و همه سنت های نیک دیروز و امروزمان، سنگرهای مبارزه برای فردا و گشایش دروازه ای بسوی زبان و اراده مشترک برای برقراری آزادی، دمکراسی، لائیسیته و جمهوری در ایران هستند.
پس؛ چهارشنبه سوری را دریابیم!
اقبال اقبالی ۱۴٫۰۳٫۲۰۱۰